LER(SE)

… e ó vela tan embebida quixo berrarlle e calou: Monelle! Leme a min!
Marcel Schwob

Publicado en Fotografías | Deixa un comentario

Leonora Carrington e Max Ernst: amantes superrealistas.

Publicado en Debuxos, Fotografías, Lee Miller, Leonora Carrington, Max Ernst | Deixa un comentario

Simone Kahn, dite Simone Breton et puis Simone Collinet e Nora Mitrani: Addenda (II), por Xesús González Gómez

Na anterior entrega demos os novos traballos, artigos, de Simone Kahn que encontramos en diversos boletíns ou revistas da prensa esquerdista francesa e española (catalá neste caso). Nesta segunda e derradeira entrega até nova orde, é dicir, até que poda dar con novos traballos de Simone Khan ou de Nora Mitrani, entregamos catro traballos, tres recensións e un pequeno artigo, de Nora Mitrani, todo sobre os temas da súa profesión, é dicir, sobre socioloxía. As recensións apareceron na Revue Française de Sociologie e o traballiño mencionado en Arguments.
Declaremos, no entanto, que na Revue Française de Sociologie, Mitrani publicou catro recensións, mais unha delas, a dedicada ao libro de P. A. Sorokin e W. A. Lunden, Power and Morality. Who shall guard the guardians?, aparece na súa reprodución en persee.fr cun amplo borrón negro que tapa case a metade da recensión, polo que preferimos non traducila a traducila parcialmente. Vexamos, xa que logo, estes escritos de Nora Mitrani.

TRAITÉ DE SOCIOLOGIE publié sous la direction de Georges GURVITCH. Tome I: 1) Introduction; 2) Problèmes de sociologie générale; 3) Problèmes de morphologie sociale; 4) Problèmes de sociologie économique; 5) Problèmes de sociologie industrielle. Paris. Presses Universitaires de France, 1958. VIII+516 p. 19,60 NF (Bibliothèque de Sociologie contemporaine.)
Este Traité de sociologie, obra colectiva publicada baixo a dirección de G. Gurvitch, constitúe o primeiro dos dous volumes dunha obra destinada a reflexionar sobre a situación presente da socioloxía e os seus eidos de aplicación. Non se podería abordar a especificidade destes eidos sen previamente cuestionar a problemática mesma da socioloxía, ciencia relativamente nova, última recentemente chegada, pero tamén a máis complexa de todas, como subliña G. Gurvitch na introdución do presente Traité. En razón mesma desta complexidade, concédese un amplo lugar (as dúas primeiras seccións) a unha problemática encarada baixo todos os seus ángulos: cuestións de definición e de método, nacemento e itinerario da socioloxía, relacións a miúdo polémicas cos outras ciencias do home, problemas de orde técnica respecto á investigación, problemas finalmente de socioloxía xeral suscitados por unha concepción da realidade social respectuosa á vez da súa textura e do seu dinamismo.
Despois de expor e de criticar, no primeiro capítulo, un certo número de definicións xulgadas quer demasiado formalistas, quer de carácter demasiado exclusivamente culturalista, quer dunha maneira xeral insuficiente en canto á delimitación do dominio específico da socioloxía e a apropiación dialéctica dos seus problemas, G. Gurvicth intenta á súa vez definir a especificidade da investigación sociolóxica tendo en conta o feito esencial de que aquí dominio e método están en relacións de implicación mutua, xa que non podería ser cuestión de delimitar este sen ao mesmo tempo precisar aquel.
A definición á que chega o autor de La vocation actuelle de la sociologie debe entenderse como a conceptualización dunha apropiación extremadamente concreta, a do «drama perpetuo» que se xoga no interior de toda realidade social: drama dos fenómenos sociais totais cuxa unidade indisolúbel é o foco de todas as significacións humanas, esforzos colectivos, condutas renovadoras; drama dos escalonamentos ou relanzos en profundidade de fenómenos sociais totais, cuxa xerarquía varía segundo o tipo de agrupamento; drama entre o global e o parcial, entre tal agrupamento particular e a estrutura global en que se insire; drama finalmente, ou tensión, das propias estruturas sociais, de maneira ningunha momificadas, mais en vía perpetua de desestruturación e reestruturación… A aprehensión deste drama ou, se se prefire, dos procesos dialécticos cuxo teatro é a realidade social, esixe unha metodoloxía flexíbel, á vez reflictiva e ordenada do seu obxecto: é o método da tipoloxía cualitativa e discontinuísta ligada dunha parte á consideración do conxunto, doutra parte ao recurso a unha dialéctica empirista, o hiper-empirismo dialéctico definido por G. Gurvitch noutras publicacións (3).
Desde ese momento, o autor chega á definición seguinte: «A socioloxía é unha ciencia que estuda os fenómenos sociais totais no conxunto dos seus aspectos e dos seus movementos, captándoos en tipos dialectizados micro-sociais, grupais e globais a piques de se facer e de se desfacer». Esta definición, en certa medida, dirixiu toda a disposición deste Traité, a pesar das diverxencias, inelutábeis e por outra parte case sempre fecundas, de algúns dos seus colaboradores.
Despois deste primeiro capítulo consagrado ao obxecto e ao método, G. Gurvicth comenta, a voo de paxaro, os fitos máis relevantes da ruta percorrida pola socioloxía desde a súa fundación até as primeiras décadas do século XX, en Europa e nos USA.
Os tres capítulos seguintes sitúan á socioloxía en relacións coas outras ciencias sociais:
R. Bastide, despois de citar as tensións existentes entre socioloxía e psicoloxía, demasiadas veces vinculadas aos falsos problemas das relacións entre o individuo e a sociedade, indica as etapas americanas dunha colaboración crecente entre as dúas ciencias. Mais a psicoloxía social norteamericana, na medida en que porta o seu propio interese sobre a vida afectiva e emocional, descoidando os outros aspectos máis intelectualizados da consciencia, non permite unha verdadeira integración da psicoloxía e da socioloxía, integración que só comezara a se realizar con M. Mauss e o seu descubrimento dos fenómenos totais sociais inseparábeis dunha psicoloxía ela propia globalista das representacións e prácticas colectivas. As investigacións de Piaget e de Wallon, as da antropoloxía así como as informacións da socioloxía, tales como as nocións de reciprocidade das perspectivas de G. Gurvitch, aceleran os procesos de integración das dúas disciplinas ou, cando menos, o diálogo entre psicólogos e sociólogos.
– Se F. Braudel, no capítulo consagrado ás relacións da historia e da socioloxía, fala tamén da necesidade de estabelecer un diálogo e de acelerar a colaboración entre as ciencias, demasiado a miúdo rivais (sendo a primeira etapa a unificación do vocabulario), é aínda así desde o punto de vista do historiador convencido da preeminancia dos relanzos históricos (microhistoria, historia conxuntural, historia estrutural) sobre os relanzos sociolóxicos, convencido tamén e sobre todo da preeminencia do tempo histórico sobre a gama de temporalidades de G. Gurvitch, a pesar de que cualifica a socioloxía de «acolledora, case fraterna». De feito, é sobre todo aos novos sociólogos que F. Braudel chama á orde, a eses «investigadores do vivo, a flor de pel da realidade social»: esíxelles colocarse na escola da historia e do seu movemento dialéctico propio. (No que se une, por outra parte, a certas críticas xa formuladas por G. Gurvitch.)
– Contrariamente a F. Braudel, sempre historiador, é, semella, en tanto que sociólogo (ou simpatizante sociólogo) que Georges Balandier examina as relacións da socioloxía coa etnoloxía ou a antropoloxía, esta última xulgada demasiado sistemática ao non ter moi en conta as desviacións sociais, equilibrios inestábeis que, igual aos nosos, existen tamén nas sociedades chamadas primitivas.
Os dous últimos capítulos desta primeira sección ou introdución están consagrados a problemas de metodoloxía, desde un punto de vista máis estritamente técnico (Problèmes de la statistique, por G.-Th. Builbaud; Téchniques de l’enquête sociologique, por G. Granai).
A segunda sección, enteiramente redactada por G. Gurvitch, desemboca sobre o segundo aspecto da problemática contida nesta obra: despois da definición do obxecto e do método, e da delimitación do eido específico da socioloxía, pásase revista aos problemas da socioloxía xeral válidos para todos os tipos de sociedade e de agrupamentos particulares. Trátase, precisa o autor, de lanzar «as bases teóricas da socioloxía» ou aínda de trazar «o seu cadro conceptual operatorio construíndo o seu campo específico de investigación». Estas páxinas constitúen un resumo moi apertado do pensamento sociolóxico de G. Gurvitch, esta socioloxía en profundidade exposta nas súas obras precedentes.
A socioloxía en profundidade, preocupada, como dixemos, de dar conta o máis fielmente posible dunha realidade social inestábel e copiosa, distingue a través desta relanzos ou escalonamentos sucesivos, do máis accesíbel ao menos accesíbel: a superficie morfolóxica ou ecolóxica, os aparatos organizados, os modelos sociais, sinais e signos colectivos, as condutas colectivas que se desenrolan fóra dos aparatos organizados, a trama dos roles sociais, as actitudes colectivas efervescentes e creadoras, finalmente as ideas e valores colectivos. A xerarquía destes relanzos non é inmutábel, varía en función das formas de sociabilidade (microsocioloxía), elementos compostos estruturados, os máis elementais do fenómeno social total, e diferentes tipos de agrupamentos particulares, clases sociais, estruturas sociais e estruturas sociais globais (macrosocioloxía). Non hai nin que dicir que a macrosocioloxía e a microsocioloxía están en constante relación dialéctica; por tanto, a xerarquía dos relanzos en profundidade das formas de sociabilidade imbrícase na dos tipos de agrupamentos, xerarquías a miúdo antagonistas, alterándose unha á outra case sempre.
No último capítulo desta segunda sección, o autor entrega as regras de explicación en socioloxía, orixinarias do recurso a un determinismo para o cal a explicación e comprensión non son máis que dous momentos dialécticos dun único proceso. Así serán estudadas as evolucións dos determinismos a través dos cadros sociais, estudo destinado de feito a revelar as astucias da liberdade humana, que se desliza a través das fallas e brechas das determinacións así captadas.
As tres últimas seccións do tomo I así como as cinco seccións do tomo II (en preparación), trataran dos eidos particulares de aplicación da investigación sociolóxica coa intención, semella, de progresar segundo o propio escalonamento dos relanzos en profundidade, do máis accesíbel ao menos accesíbel, do exame da tona exterior da sociedade e dos seus aparatos organizados (problemas de morfoloxía social, de socioloxía económica e de socioloxía industrial, tratados no presente volume) á análise dos elementos máis agachados, difusos, difíciles de aprehender (socioloxía das obras de civilización e problemas de psicoloxía colectiva, estudos a aparecer no segundo volume).
A concepción de conxunto deste Traité, a extensa gama dos seus colaboradores cuxas confluencias de pensamento ou as diverxencias non deixan de reflectir o clima efervescente das ciencias sociais nesta hora, finalmente as bibliografías seleccionadas que acompañan cada capítulo, fan de tal obra un útil indispensábel para toda investigación sociolóxica, calquera que sexa a súa orientación.

N. MITRANI
Revue française de sociologie, Vol, I, nº 1, xaneiro-marzo 1960, pp. 105-108. Sigue lendo

Publicado en GSG, Nora Mitrani, Referentes, Simone Kahn, Traducións, Xesús González Gómez | Etiquetado , , , | Deixa un comentario

Blog de Antonio Ramírez

Velaquí vos deixo o link do blog do compañeiro Antonio Ramírez, colaborador do Grupo Surrealista de Madrid, no que atoparedes varias series de obras (debuxos, carteis, portadas de discos…) sumamente interesantes, así coma un par de artigos sobre o seu labor:

https://antonioramirezdibujos.jimdo.com
http://surrint.blogspot.com.es/2013/04/la-imaginacion-insurgente-de-antonio.html

http://freakout.dust.tv/t367p60-los-dibujos-automaticos-de-antonio-ramirez-aka-tapiman

Publicado en Antonio Ramírez, Grupo Surrealista de Madrid | Deixa un comentario

Simone Kahn, dite Simone Breton et puis Simone Collinet e Nora Mitrani: Addenda (I), por Xesús González Gómez

Nesta mesma páxina temos falado e traducido textos de Simone Kahn e máis de Nora Mitrani. O pólas xuntas nesta ocasión non ten como motivo de nada especial, a pesar de que as dúas eran de orixe xudía: Simone Kahn, de orixe occidental ou talvez askenazí; Nora Mitrani de orixe sefardí. Podiamos sinalar outros moitos puntos de contacto entre elas, mais deixemos esa tarefa para os diletantes. Hoxe, o que trae a unión destes dous nomes é engadir algúns textos máis tanto de Simone Kahn como de Nora Mitrani e traducilos ao galego, textos que, directamente, nada teñen a ver co surrealismo.
Simone Kahn, como dixemos no traballo que lle dedicamos, nos anos 1930 pertenceu á ala esquerda da SFIO (Sección Francesa da Internacional Socialista-Partido socialista), á tendencia Gauche Revolutionnaire, que publicaba diversos boletíns, xornais e revistas. Nestes colaborou, a carón do que logo sería o seu marido, o sociólogo Michel Collinet. Con el viaxou a España e á loita do pobo español contra o fascismo dedicou dous artigos publicados na revista L’Espagne Socialiste, da que era secretaria. Na revista La bataille socialiste, que logo se denominaría Gauche Revolutionaire, publicou diversos traballos, que, infelizmente, non coñecemos, só o título é a data de publicación: «Compte rendu du livre Blanqui à Belleville, de Maurice Dommanget» (15 de xuño de 1936); «Je suis un rénegat» (xullo-agosto 1936); «Détresse paysanne et solutions socialistes» (25-22-36); e «Les staliniens contre les révolutionnaires. Qu’est-ce que le POUM? (20-I-1937). Cando esta se converteu en La Gauche Révolutionaire, só demos cun traballo de Simone Kahn, publicado no número 15, marzo de 1937: «Histoire des Russes».
Mais antes destes traballos, Simone Kahn, en 1933, na revista Masses, reunión de diversas tendencias marxistas e anarquistas, todas anti-stalinianas cando non anti-bolxeviques –non podemos «historizar» nin o movemento nin as publicacións de Masses, que tamén publicaban a revista Spartacus e a colección Cahiers Spartacus (unha insuficiente, partidista, ás veces desinformada introdución sería o libro de Christopher Bourseiller Histoire générale de l’ultragauche, Paris, Denoël, 2003; e senón busque o lector en google –e sobre la Gauche Révolutionnaire, na web Bataille socialiste, que se ben está en francés maioritariamente, contén unhas excelente páxinas españolas). O movemento Masses, en 1933-35 estivo en contacto nas conversas que conduciron á creación de Contre-Attaque, ben que finalmente non chegou a adherirse ao movemento liderado por Bataille-Breton. Sábese que xentes de Masses (Michel Collinet, Michel Leiris, Aimé Patri, Gaston Ferdière, etc.) mantiveron conversas con Bataille e o Cercle Communiste Démocratique de Boris Souvarine (que editaba a revista Critique sociale, á que foron a parar algúns surrealistas despois da ruptura da época do Segundo Manifesto do surrealismo). Marina Galleti, en La comunità “impossibile” de Georges Bataille (Turin, Edizione Kaplan, 2008), explícao moi ben no segundo capítulo do libro: «Ai margini del Cercle communiste démocratique: il corso di sociologia dei groupes d’études “Masses”». Non temos tempo de resumir polo miúdo este capítulo, pero deixemos falar un pouco á Galleti: «In questo ulteriore riassestamento del comitato di redazione affluiscono nella rivista di Lefeuvre nuovi membri: collaboratori della “Critique Sociale”, tra cui vanno segnalati, oltre a Pierre Kaan e Michel Leiris, già presenti in “Masses”, Paul Bénichou, Jean Dautry, Édouard Liénert e, in forma meno esplicita, Simone Weil; aderenti al Cercle communiste démocratique, come Aimé Patri e Jean Prader; infine intellettuali di provenienza diversa, alcuni dei quali si troveranno in qualche modo a fianco di Bataille: Gaston Ferdière che in Contre-Attaque farà parte, con Bataille, Jean Dautry e altri, del “Bureau provisoire” del Comité contre l’Union sacrée, Michel Collinet che sarà presente come uditore alle riunioni di Contre-Attaque, Simone Kahn, il poeta Marcel Martinet che, con Gaston Ferdière e Jean Dautry, aderirà a Contre-Attaque, infine il giovanissimo Maurice Nadeau». Como percibirá o lector, ex-surrealistas, futuros surrealistas, peri-surrealistas, etc. participaban en Masses e en Spartacus, así como, xa o anotamos, no Cercle Communiste Démocratique. Anotemos o nome de Paul Bénichou, o gran crítico a quen os seus «colegas» universitarios sempre lle reprocharon a súa admiración e atracción polo surrealismo (era, por outra parte, grande amigo de Ferdinand Alquié); e digamos que Patri pertenceu desde o principio a Masses. Outro día falaremos destes dous e das súas actividades na periferia do surrealismo, ou no surrealismo, no caso de Patri, con máis atención.
En Masses, fundado por René Lefeuvre (gran pope da ultra-esquerda en Francia, antes e despois da Segunda Guerra Mundial), colaboraron ex-surrealistas e amigos dos surrealistas, tanto na xeira de ante-guerra como na de posguerra. En anteguerra, os mencionados Aimé Patri (que tamén usaba o pseudónimo de André Ariat; por certo, é o gran «especialista» tanto en Masses e como en Spartacus sobre España), Michel Leiris, Paul Bénichou, Gaston Ferdière, Jacques Viot, etc. E entre os seus colaboradores estaban os nomes de Victor Serge, Henry Poulaille, Kurt Landau (asasinado polos stalinistas en España, a súa muller Katia –de nome Julia Lipschitz– casaría despois con José Balboa, o radiotelegrafista da armada española que informou do golpe de estado militar en 1936 ao goberno republicano, por certo, galego de nación. Outro galego de nación, Daniel Sueiro, escribiu un excelente libro sobre el, La flota es roja, que na wikipedia, na bibliografía, nin citan), Henri Leconte, Jean Luc, etc., e un tal «Juan Rústico», así, en español, pseudónimo que non sei a quen agachaba, e que fai unhas excelentes crónicas do desastre do proletariado alemán fronte a Hitler, e Régis Missac, redactor-xefe do mensual Les Primaires, no que Simone Kahn publicaría o seu grande escrito sobre Wilhelm Reich (ver nesta mesma web).
Como información, diremos que a xeira de Masses que vai de 1945 a 1949, se ben conta con colaboradores da xeira anterior como Patri (tamén co pseudónimo de Ariat), Michel Collinet, Lefeuvre, claro, Victor Serge, etc. engade nomes novos, como o gran Jean Malaquais, os españois, procedentes do POUM, Juan Andrade e Ignacio Iglesias, como crítico de cinema Jean Mitry e como crítico literario Paul Morelle, quen acabaría de xornalista en Le Monde, xornal no que cando a morte de Aragon publicou un artigo-panfleto ao vitríolo sobre tal personaxe, Jacques Prévert, etc…
Foi na primeira xeira de Masses que Smone Kahn entregou a única colaboración súa, que saibamos, a non se que se agache baixo algún pseudónimo, nesta revista. Trátase dunha recensión da novela de André Malraux, A condición humana, aparecida no número 12, 25 de decembro de 1933. Digamos que este é un número case acaparado por Aimé Patri, que publica tres colaboracións: «Lóxica e dialéctica materialista», co seu pseudónimo de André Ariat, «Onde está España?», sobre a situación política española do momento, e «A insurrección anarquista», sobre as insurreccións anarquistas en España nos anos 1932 e 1944, como Aimé Patri. Sigue lendo

Publicado en GSG, Nora Mitrani, Simone Kahn, Traducións, Xesús González Gómez | Etiquetado , , | 1 Comentario

Dúas homenaxes da ultraesquerda a Benjamin Péret, por Xesús González Gómez

Non imos nós, aquí e agora, descubrir, nin describir, a traxectoria política de Benjamin Péret. Guy Prévan, quen mellor, até o de agora, estudou a Péret como «político (véxase tanto o seu Péret Benjamin, révolutionnaire permanent, Paris, Éditions Syllepse, 1999, como o limiar que lle puxo ao volume 5 das obras completas do poeta: «Poète, c’est-à dire révolutionnaire», Benjamin Péret, Ouvres complètes 5. Textes politiques, París, José Corti, 1989, edición a cargo do dito Prévan e mais Gérard Roche, p. 3-15), diciamos, Prévan, quen mellor ten estudado a traxectoria política de Péret, divide, no devandito volume das Obras Completas, a vida política de Péret, da seguinte maneira: 1927-1942: Baixo a bandeira de Trotski; 1943-1948, Prévan (e Roche) non indican nada, aínda que os escritos políticos agrupados neste apartado podían ter o título de «Revisión de Trotski» ou «Proceso de clarificación»; 1949-1954: unha experiencia de ultraesquerda; e 1955-1959: Un militante illado. En xeral, a división é correcta, aínda que se podería matizar algunha cousa. Non o faremos hoxe.
Na súa última xeira política, a que Prévan-Roché denominan como «militante illado», Péret coincidiu ás veces con anarquistas e outras cos trotskistas (tendencia Lambert), e outras co grupo de «Socialisme ou Barbarie» (Castoriadis, Claude Lefort, J. F. Lyotard, Gérard Génette, etc.), cos que mantivo conversas e reunións, como se pode tirar da correspondencia de Péret e tamén do testemuño de Castoriadis (1). O certo é que desde 1948, cando rompe co trotskismo ao continuar este coa súa ladaíña de «Estado obreiro dexenerado» para clasificar ou definir á URSS –para Péret e o seu grupo, como para os anarquistas, os consellistas, para «Socialisme ou Barbarie», a URSS só era unha formación capitalista-burocrática–, a posición de Péret podiámola definir como «peri-trotskista»; é dicir, non trotskista mais apelando ás veces a Trotski, non ás diferentes seitas que compuñan a IV Internacional (algúns membros da IV Internacional nunca perdoaron a Péret, velaí o que escribe, nun traballo cheo de acertos e tamén de insensateces, Michel Lequenne en «Surrealismo e comunismo», André Breton, León Trotsky, Diego Rivera, Por un arte revolucionario independiente, Barcelona, El Viejo topo, 1999, edición de José Gutiérrez, p. 213-241: «No es exagerado decir que el papel jugado por Péret en las relaciones entre el surrealismo y la IV Internacional ha sido considerable –dada especialmente la influencia que tenía sobre Breton– y desgraciadamente negativo». Lequenne, que é un home intelixente, que pertenceu ao grupo surrealista despois da morte de Breton e da «disolución do surrealismo» decretada en 1969 (desde as páxinas de Le Monde!) por Jean Schuster, aquí, traducindo unha expresión catalá, «mexa fóra do testo». Lequenne, por outra parte, é autor da introdución ao libro de Vincent Bounure L’évenement surréaliste é autor dun escrito contra o enfermizo libro de Xavière Gauthier, Surrealiste et séxualité, de lectura obrigatoria (2). (Cómpre lembrarmos tamén que Lequenne, membro do Partido Comunista Internacional, trotskista, interveu oblicuamente na polémica co grupo para-surrealista RuPTuRe, a favor da reconstrución dunha Federación Internacional de Artistas Revolucionarios Independentes –FIARI–, fundada antes de 1940 por Trotski, Breton e outros –véxase a polémica con este grupo en Tracts surréalistes et déclarations collectives, Tome II: 1940-1969, París, Le Terrain Vague, 1982, «Ni aujourd’hui, ni de cette manière», p. 250-252 e p. 415-419, que inclúe a carta enviada por Lequenne ao grupo surrealista.) En fin, non é hoxe en día para rifar, e, por tanto, manteñamos a guerra en paz, outro dia falaremos da lenda do surrealismo trotskista, sen negar, evidentemente, que moitos trotskistas pertenceron ou pertencen ao movemento surrealista; e que moitos que foron trotskistas, logo de abandonaren o trotskismo, mantiveron as súas simpatías polo surrealismo, etc.
Péret, na súa última etapa política, aínda que era membro do Fomento Obrero Revolucionario, fundado co seu amigo Munis (Manuel Fernández Grandizio) (3), mantivo vínculos non só con «Socialisme ou Barbarie», senón tamén con diversos grupos anarquistas e lateralmente con algún trotskista. Dos grupos anarquistas cos que mantivo relación Péret, un dos máis interesantes foi o formado polo colectivo que publicaba a revista Noir & Rouge, que á súa vez –os membros da revista– tamén mantiveron contactos con «Socialisme ou Barbarie» e outros colectivos. En Noir & Rouge cruzáronse xentes vidas de todos os horizontes, como afirma Christopher Bourseiller, na súa informativa, parcial e moitas veces equivocada mais sempre útil e apaixonante, Histoire Général de l’Ultra-gauche (4): Octavio Paz, Yvon Bourdet, Octavio Alberola, Jean-Jacques Lebel, Frank Mintz, etc., sen esquecermos Paul Rassinier, pai de todos os historiadores e ideólogos de ultra-esquerda negadores do holocausto xudeu perpetrado polos nazis.
Non imos refacer aquí a historia nin de «Socialisme ou Barbarie» non de Noir & Rouge, nin por suposto da ultra-esquerda francesa, na que se cruzan as vidas políticas de diversos surrealistas ou exsurrealistas, ou homes e mulleres que admiraban o surrealismo aínda que non formasen parte do grupo, ou que algunha vez asinaron algunha declaración do grupo, como Serge Bricianer (5) (o introdutor de Panekoek en Francia e membro de L’oiseau-têmpete), que asinou a declaración «Ruptura inagural», ou que formou parte do grupo durante un tempo, como Louis Janover, etc.; ao libro de Bourseiller remitimos ao lector.
Aquí só queremos entregar as homenaxes, cando a súa morte, a Péret por parte de Socialisme ou Barbarie e de Noir & Rouge, e lembrar que os voitres sempre están á espreita de se lanzaren sobre o cadáver do poeta. Sigue lendo

Publicado en Benjamin Péret, GSG, Referentes, Traducións, Xesús González Gómez | Etiquetado , , | Deixa un comentario