Surreal Campo das Estrelas

O mestre que non se cre tal, Xesús González Gómez, envíame iste artigo de Álvaro Cunqueiro -que os honra sobremaneira, a Cunqueiro e a González, quen o recolleu nun volume de artigos do primeiro.
Sempre me pareceu moi inxusto que a maioría dos poetas do 27 -agás excepcións, coma Cernuda- negasen a innegable influencia do superrealismo nas súas obras -cando, sen il, nin Lorca, nin Aleixandre, nin Alonso… terían escrito as súas mellores obras. E, niste senso, non podo senón quitarme o chapeu dediante de Cunqueiro.
Eluard compostela

Acerca de Xoán Abeleira

Fillo de emigrantes galegos, Xoán Abeleira naceu en Maracay (Venezuela) no 1963. No 1973, a súa familia volta a España, Madrid, onde Abeleira inicia a súa andaina como poeta, narrador, tradutor, músico, xornalista e crítico literario.
En Madrid publica os seus primeiros poemarios (Umbral del Centinela/La piel iluminada, Olifante, 1997, volume dobre nomeado ós premios Ícaro de Literatura do Diario 16), Identidades (Hiperión, 1998) e Nueve motivos para un obsequio (Mandala, 2001, unha obra realizada canda a pintora brasileira de sumi-e Lourdes Parente). En Madrid estréase tamén coma autor de literatura para nenos, coa serie Las aventuras de Nunavut, pola que recibe excelentes críticas nos principais xornais nacionais, é invitado a falar en distintos colexios e institutos, e é elixido “autor do mes” pola prestixiosa revista CLIJ. En Madrid estuda teatro (con José Carlos Praza e William Layton), dirixe unha montaxe baseada en dúas pezas curtas de Tennesee Williams (Querencia, estreada no Teatro del Mercado de Zaragoza), crea un grupo musical (La República, con disco homónimo), traballa coma xornalista (Cuadernos Hispanoamericanos, El Urogallo, Diario 16, El Público) e coma guionista (na TVE).
En 1999 trasládase á Coruña, onde reside na actualidade. Esa volta definitiva ó lugar da diáspora impúlsao a toma-la decisión, ética e estética, de recupera-la lingua dos seus pais, e, a partir de entón, escribe exclusivamente en galego. Na Galiza publicou xa Magnalia (un “libro de artista” creado coa poeta Olga Novo e a pintora e poeta Alexandra Domínguez), Animais Animais, unha nova versión da serie As aventuras de Nunavut -que, aínda que iniciada en castelán, pensa completar en galego-, e un ensaio lírico e fotográfico verbo da obra e da figura de Manfred Gnädinger, “o alemán de Camelle”, titulado A pegada de Man.
O seu labor como tradutor -altamente recoñecido tanto en Galiza e España coma en Latinoamérica- abarca xa máis dunha trintena de nomes, entre os que salientan os de Rimbaud, Apollinaire, Breton, Desnos, Char, Artaud, Michaux, Rabearivelo, Esteban, Bonnefoy, Shelley, Berger, Ginsberg, Hughes ou Plath.
Na actualidade colabora coma columnista e crítico literario no xornal La Opinión de A Coruña e El País.

Esta entrada foi publicada en Artigos (im)pertinentes, Devanceiros, Paul Éluard, Xesús González Gómez. Garda a ligazón permanente.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *